گرجي عبدالعليان
در ايام کودکي و نوجواني ام در رامسر در بيشتر عروسي هايي که برگذار ميشد -عمه گرجي ما - مغز متفکر آشپزها بود .در کنار بسياري از ديگها و آتش و دود با " منديل *" به سر و " لاوند *" به کمر نشسته بود و امور را نظاره ميکرد و همه از او حرف شنوي داشتند.
در ايام کودکي و نوجواني ام در رامسر در بيشتر عروسي هايي که برگذار ميشد -عمه گرجي ما - مغز متفکر آشپزها بود .در کنار بسياري از ديگها و آتش و دود با " منديل *" به سر و " لاوند *" به کمر نشسته بود و امور را نظاره ميکرد و همه از او حرف شنوي داشتند.
ديگهاي مسي گنده که به آن "برکر" ميگفتند –
آتش و دود اطراف آن - غذايي که ميبايست بموقع آماده گشته - نه شور و نه کم نمک شود
و حداقل دويست / سيصد نفر ميهمان عروسي را تحت پوشش قرار دهد - اين کار - کار عمه
گرجي بود . عمه گرجي ما دو کار مهم ديگر هم داشت – يکيش پيشنهاد يا تجويز انواع و اقسام داروهاي گياهي – محلي (
اورژانس) براي افراد محله بود و آن ديگري - کار " مهربا ني " بود. سراسر وجود ش پر
از مهر بود و مهر ميکاشت .
عمه گرجي تنها خواهر بزرگ پدرم بود و با خانواده اش (
شوهرش و فرزندانش حسين حدادي – محمد حدادي – علي حدادي – حسن حدادي و سکينه
حدادي) در آنطرف ديوار چسبيده به خانه ما
زندگي ميکردند – تنها يک ستون ايوان ما را با ايوان باز عمه گرجي وصل ميکرد. شوهر
عمه ما هم " مشدي ابراهيم حدادي "قلعيگر" * يا مسگر بود که بيشتر از سال را در دهات ها -
دشتها و جنگلها و ييلاقات اطراف رامسر در سفرو کار و زحمت بود و بعد هم به شهر ميآمد و در اطاق زير
شيرواني ( جيرکه ) به کار مسگري ميپرداخت و گاه گاهي من در دميدن آتش " کچال
" * و او با پنبه و قلع و نشادر براي سفيد کردن درون ديگها که دود سفيدي از
آن بلند ميشد در همان اطاق زير شيرواني به
او کمک ميکردم و يادم ميآيد بمن ميگفت : " دم بده وچه " و سر آخر با
اندک پول خردي که بمن ميداد خوشحال از پيشش ميرفتم .
هرگاه که با دوستانم در عروسي ها پرسه ميزديم و عمه گرجي را ميديدم فورا خطاب بمن
ميگفت : "مه برار زه " و فورا يه بشقابي از غذا براي من و دوستم ميکشيد
و ما در همان حياط مينشستيم و مشغول خوردن ميشديم . گاهي که به حرفهاي مادرم گوش
نميدادم و يا کار بدي ميکردم و مورد خشم و غضب مادر قرار ميگرفتم به اولين کسي که
پناه ميجستم عمه گرجي بود و او مرا در ميان زانوان خود مينشاند و با دستهاي گرم و
نرم خود نوازشم ميکرد و نميگذاشت مادرم بمن نزديک شود . عمه گرجي گاهي مرا "
قليان قپه " * هم صدا ميزد.
عمه گرجي از کودکي هميشه مرا بغل ميکرد و پشت مرا
آنقدر با دستهاي مهربانش ماساژ ميداد تا من بخواب ميرفتم . گاه گاهي در ييلاق
جواهرده هر وقت در نزديکيهاي خانه عمه گرجي بودم و گشنه ام ميشد او يک تکه از آن " کشتاهاي زنجبيلي "
خوشمزه اش را بمن ميداد که سير ميشدم – و يا زماني که عمه گرجي در روز بازار (
شنبه بازار يا سه شنبه بازار رامسر ) خريد ميکرد و برميگشت يک " گزر " (
هويج ) بزرگ تازه بمن ميداد و مشغول خوردن
آن ميشدم .
دستهاي عمه گرجي ما مهربان بود – چهره اش مهربان بود
– حرکات و رفتارش مهربان و آرام بود و دنيا
مهرباني در او جمع شده بود طوري که اگر
دستي بر سر کسي ميکشيد دنيا انرژي را به آن کودک ميداد.
پسر عمه ام علي حدادي ميگفت : در دوره روي کار آمدن
رضا شاه – که هنوز به سلطنت نرسيده بود و در زمان مبارزات جنگل – ميرزا کوچک خان
جنگلي از طريق جنگل به جواهرده رامسر ميرسد – ميرزا در قبرستاني بالاتر از چشمه آب
علي با مردم جواهر ده در حال صحبت بود که گفتند قزاقها دارند ميان – در اين لحظه
مردم جواهر ده همه فرار کردند به سمت " سلمل " - پدر بزرگ و مادر بزرگ
ما در حين فرار متوجه شدندعمه ما که دختر کوچکي بود با آنها نيست – برگشتند به آن
نقطه و ديدند که در دست قزاقها ست و با گريه و زاري توانستند عمه ما را از دست
قزاقها نجات دهند.
شاهد بودم که عمه گرجي در محله ي ما " کندسر*
يا کشباغ * رامسر براي خودش يک دکتر اورژانس هم بود و براي انواع و اقسام دردها و
بيماريها ( از دل درد گرفته تا مسموميت ) انواع و اقسام پيشنهادات و تجويزات را به
خانواده بيمار سفار ش ميکرد . از جمله يکبار که بسيار زياد " ساقه هاي جوان تمشک " يا " بول
"* را پوست کنده و با نمک خورده بودم – و بعد هم دل پيچه گرفته و
مريض شدم – عمه پيشنهاد نوشيدن کمي از " کوج کشه "* يا شاش خود من را تجويز
کرده بود . ليواني بمن دادند که در آن شاشيده و سر بکشم . البته الآن خوب يادم نيست که بعد از نوشيدن آن خوب شدم يا نه- ولي نميدانم چرا اين يکي هنوز پس از اين همه سال
و آنهم سالهاي سال دور از وطن در ذهن يا ضمير من مانده و از يادم نرفته است ....و
يا بخاطر درد بدن و بدرستي گذاشتن " گله " * يا استکان يا ليواني که در
آن پنبه آلوده به الکل را آتش ميزدند و بعد آنرا بر شانه هاي پشت ميگذاشتند را
درمان درد ميدانست . عمه گرجي با همه شکسته بندها و ما ما هاي محلي و ...رابطه
داشت .
هم عمه گرجی و هم پدرم از داروهاي دواخانه شاکي بودند و تا آنجايي که ميدانم و
بمن گفته اند از خوردن دارو نيز بيزار بودند الا به زور آنهم فقط دربيمارستان و هر
دو هم تا نزديک به صد سال زندگي کردند ( يادشان گرامي ).
-------------------------------------
زير نويس ها :
عمه گرجي = گرجي عبدالعليان
منديل = پارچه سياهي را که محکم بر پيشاني و سر
ميبندند و معتقدند که جلوي سر درد را هم ميگيرد.
لاوند = چادر شب دستبافت رنگي که خانمها دور کمر
ميبستند و هنوز هم زنان روستايي ميبندند.
قلعيگر = يا همان مسگر که کارش با قلع هست و با آن
درون ديگها و تابه ها را سفيد ميکند .
کچال = جايگاه مخصوص کوچکي ساخته شده با گل و سنگ در درون اطاق يا
ايوان براي آتش کردن و پختن غذا و...بر روي آن .
" دم بده وچه " = به دم پسر- دميدن بر آتش – باد زدن بر آتش از طريق يک
دستگاه مکانيکي و يا از طريق پوست حيوا
نات.
" مه برار زه " = برادر زاده من
قليان قپه = روي قليان جاييکه توتون و ذغال را
ميگذارند
" کندسر " = بالاي تپه
" کشباغ " = باغي که در کنج يا گوشه است
"بول " = ساقه جوان تمشک
"کوج کشه" = ادرار - شاش
" گله نين " = کوزه گذاري – بادکش که درد هاي بدن را ميکشد
" برکر " = ديگ مسي بسيار بزرگ
"جيرکه "= اطاق زير پله – اطاق زير
شيرواني
" سلمل " = دهي نرسيده به جواهر ده
The International Center for Human Rights (ICHR) announced today that Mr. Heshmatollah Tabarzadi, Iranian political leader and prisoner, is receiving a prestigious human rights award from ICHR for his human rights activities. Five other prisoners also won the awards in the realms of student, labour, culture, human rights and legal advocacy. The International Center for Human Rights presented the human rights awards to prominent activists on behalf of the award winners at its first annual gala on Sunday December 11, 2011.
