Iranian political prisoners receive HR awards from ICHR

Farsi Version

December 15, 2011

Photos of the First Annual Gala

The International Center for Human Rights (ICHR) announced today that Mr. Heshmatollah Tabarzadi, Iranian political leader and prisoner, is receiving a prestigious human rights award from ICHR for his human rights activities. Five other prisoners also won the awards in the realms of student, labour, culture, human rights and legal advocacy.  The International Center for Human Rights presented the human rights awards to prominent activists on behalf of the award winners at its first annual gala on Sunday December 11, 2011.

Heshmatollah Tabarzadi was the recipient of the first annual Human Rights Award of the International Center for Human Rights. The CEO of Tirgan International festival, Mehrdad Ariannejad, accepted Heshmatollah Tabarzadi’s award on his behalf at the first annual gala on Sunday December 11. Mr. Tabarzadi has endured more than 16 years of physical and psychological abuse in the Islamic Republic’s prisons and before its courts.

“Winners of the 2011 awards are among activists who have made significant efforts to resist dictatorship and injustice,” said Hassan Zarezadeh Ardeshir, ICHR’s director. “The selection process was not easy when there are many prominent Iranian activists currently behind bars. However, the ICHR eight member selection team narrowed down the list of nominees to five names who received glass awards and one name who won the crystal award along with cash prize.”

Nasrin Sotoudeh, imprisoned prominent human rights lawyer, won ICHR’s award in the  realm of human rights advocate. Miss Fereshteh Molavi, Ira         nian human rights activist and writer, received the award on Ms. Sotoudeh’s behalf.

Majid Tavakoli, imprisoned prominent student leader, won ICHR’s award in the realm of student activitism. Mr. Salman Sima, a former student activist received Majid’s award on his behalf.

Reza Shahabi, imprisoned labor activist, won ICHR’s award in the realm of labour rights. Mr. Mehdi Kuhestani, a labour activist, received the award on Mr. Shahabi’s behalf.

Kouhyar Goudarzi, imprisoned human rights defender, won ICHR’s award in the realm of human rights defender. Mr. Hassan Zerehi , a journalist and human rights defender, received Kuhyar’s award on his behalf.

Ramn Parchami , an actor, won the ICHR award in the field of art. Mr. Soheil Parsa a prominent artistic director and writer received this award on Ramin Parchami’s behalf.

The International Center for Human Rights in Iran’s first annual human rights day gala was held in Toronto on Sunday December 11, 2011 at the Royal Banquet Hall. At the event, leading human rights figures such as Mr. Mohammad Mostafaie, human rights lawyer, Mr. Ahmad Batebi, human rights defender, Mr. Morteza Abdolalian fron Canadian Journalist for Free Expression, Aubrey Harris, from Amnesty International in Canada, Mr. Kaveh Shahrouz, Lawyer and former state department’s human rights advisor, spoke on the deplorable human rights situation in Iran. Also messages from MPP Dr. Reza Moridi and Canadian Parliament member, Mr. Paul Dewar, were read at the event.

Background information:

Nasrin Sotoudeh is a prominent Iranian lawyer and human rights activist. She is currently held in the notorious Evin prison, and sentenced to six years in prison and banned from practicing law for ten years. Her crime is defending her clients who are mainly human rights activists arrested and abused following the June 2009 Presidential election. She has also defended numerous child execution cases.

Nasrin Sotoudeh is a member of the Defenders of Human Rights, the One Million Signatures Campaign to Change Discriminatory Laws Against Women, and the Society for Protecting the Rights of the Child.

Nasrin Sotoudeh was arrested in September 2010, and has endured the torture of long durations in solitary confinement. Since her arrest, Nasrin has launched multiple hunger strikes to protest the illegal behaviour of the Iranian authorities.

Nasrin Sotoudeh is the recipient of the 2011 PEN/Barbara Goldsmith Freedom to Write Award. The resilient lawyer is one of ICHR’s award winners for her strong defence against human rights violations in Iran

Majid Tavakoli is a prominent student leader activist who was majoring in shipbuilding at Tehran’s Amirkabir University of Technology. He is currently held in the horrific Rajai Shahr prison in Karaj. Majid Tavakoli was violently arrested on December 7, 2009, following a post-election speech he had delivered on National Student Day that criticized high-ranking regime officials, including Supreme Leader Ali Khamenei. He was transferred to the notorious Evin prison, and endured long stays in solitary confinement under severe psychological and physical torture. The student leader resisted the illegal behaviour of the Iranian authorities by launching multiple prison hunger strikes which have led to his deteriorating health, including reports of abdominal bleeding in 2010.

The student leader was first arrested in 2007 for protesting Mahmoud Ahmadinejad's presence at the university. Consequently, he was held behind bars for 15 months and tortured. He was arrested for the second time in March 2009 during a memorial ceremony for Mehdi Bazargan. Majid endured 115 days in solitary confinement at Evin prison, but was eventually released after posting a pricey bail. Majid is a brave student leader who has served as an inspiration for people around the world, and has kept the hope of victory alive in the hearts of Iranians. He is honoured as ICHR’s award winner for his persistent efforts in speaking out in defense of the Iranian civil society.

Reza Shahabi is a labour activist and a board member of the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company. In June 2010, four security agents arrested Reza Shahabi at his workplace, and transferred him to Evin prison. Since then, 18 months ago, Reza Shahabi has been held in a state of prison limbo, meaning he has not yet been issued a prison sentence. Reza Shahabi has launched multiple hunger strikes behind bars. His most recent hunger strike was launched 16 days ago in protest to his uncertain situation and the unbearable prison conditions. According to his brother, Reza Shahabi plans to continue his hunger strike until his status is clarified and his prison conditions are made clear. According to human rights reporters, Reza Shahabi’s health is rapidly deteriorating and his life is at risk. The imprisoned labour activist is suffering from osteoarthritis, low blood pressure, and heart and liver problems. During his incarceration, the degenerative arthritis has resulted in Reza Shahabi to lose control over the left side of his body. Reza Shahabi is an individual who has fought tirelessly for justice. He is honoured as ICHR’s award winner for his tireless efforts in supporting worker’s rights in Iran.

Kouhyar Goudarzi:  Kouhyar Goudarzi is an award-winning human rights and student activist, a blogger, a freelance journalist, a banned Sharif University aerospace engineering student, and a member of the Committee of Human Rights Reporters. In November 2009, Kouhyar was expelled from his studies for his human rights activities.

On December 20, 2009, Kouhyar and other activists were arrested in Azadi Square while heading to Qom for Ayatollah Montazeri’s funeral. After enduring more than five months of temporary detention and severe physical and psychological torture in Evin, the human rights activist was sentenced to one year in prison. And on December 14, 2010, he was released from prison. However, on July 31, 2011 Kouhyar Goudarzi was arrested again. The next day, his mother was arrested and transferred to Kerman prison. Kouhyar Goudarzi was subjected to an enforced disappearance, and the Iranian authorities have remained silent on his location and well being to this day. According to unofficial sources and open evidence, Kouhar is currently detained in Evin prison. Kouhyar Goudarzi is a brave and selfless human rights defender who is honoured as ICHR’s award winners for the many sacrifices he has chosen to make for a more hopeful future in Iran.

Ramin Parchami: Ramin Parchami is a prominent Iranian actor who was arrested during the February 14, 2011 pro-democracy protests in Iran. He was spotted in the crowd in a demonstration and was told numerous times by plainclothes agents to leave. However, when Ramin Parchami ignored the warnings, he was arrested. According to a detainee who witnessed the actor's transfer to Evin prison, he had walked down the prison hallway chanting loudly, “Zendani Siasi Azad Bayad Gardad” “Political Prisoners Must Be Freed!” This action lifted the spirits of the other prisoners. Ramn Parchami was sentenced to one year in prison by the Tehran Revolutionary Court, and is currently held in Evin prison, where he has also endured the torture of solitary confinement. The imprisoned actor has played roles in numerous films and television series, and, until last year, was working as an editor for the weekly arts and culture magazine titled, Naghsh Afarinan. Ramin Parchami is a brave human rights defender.

---

Copyright © 2011 The International Center for Human Rights (ICHR)

Canadian charged in Iran over protests

Detained journalist accused of conspiracy to overthrow regime
 

Jul 01, 2009 04:30 AM

Olivia Ward
FOREIGN AFFAIRS REPORTER

NEWSWEEK/AP FILE PHOTO
Maziar Bahari was among two dozen bloggers and journalists held after vote.

An Iranian-Canadian journalist who was detained in Tehran during post-election protests has been charged with belonging to a Western-orchestrated conspiracy to overthrow the clerical regime, according to Iranian media.
Maziar Bahari has a home in Toronto but has lived in Iran for more than a decade, and worked for Newsweek magazine.
He is one of more than two dozen journalists and bloggers seized in a sweep of suspected opponents of the government, which has been battling protests since it endorsed elections last month widely criticized as fraudulent.
"The spokesperson for the Iranian foreign affairs ministry said that Bahari was part of a network of U.S. and British-led unrest," said Morteza Abdolalian, an Iranian-born journalist and blogger who monitors the Iranian media. "They charged him with working for this network, following his arrest."
There have been unconfirmed reports that Bahari "confessed" during his detention.
"These arrests follow a pattern," says Abdolalian, who is based in Toronto.
"People are pressured to make a videotaped confession that is written in advance by the regime."
Canada's department of foreign affairs has issued a note of "grave concern" to Iran, and demanded immediate consular access to Bahari. But such access is seldom granted in the case of dual citizens, whom Iran regards as Iranian.
Foreign and Iranian journalists have long been suspected of working for a Western conspiracy to overthrow the Iranian government – a legacy of a Western-orchestrated 1953 coup.
Supporters of President Mahmoud Ahmadinejad have denounced the protesters as traitors.

Source

commentary by the ottawa mens centre

Mr. Harper apparently never did have any motivation to defend the rights of Canadian citizens abroad or at home. Mr. Harper's view of legal rights are that they are only important as long as they are politically correct, a furthering of the judge made law or politically realities that flagrantly defy the statutes. Its just more destruction of the Rule of Law for short term political point scoring for which Mr. Harper is strongly addicted. see the roscoe research at the ottwawa mens centre.

The Mr. Mohammadi clan of the Iranian Government must have gone stark raving mad to arrest Maziar Bahari who has made public to the world press the American goals of u promoting "democracy" in Islamic countries. The Iranian Government is becoming increasingly paranoid to the point that they are now shooting themselves in the foot. Iranians are some of nicest people you can meet anywhere in the world. The Iranian Government's arrest of one of most respected objective journalists will not help Iran's problems.

" مادر " زينب عزيزي ( غديري ) - متولد پانزده آبان 1308 - خاطرات و نگفته ها

صحبت مادرم زينب عزيزي ( غديري ) فرزند آ شيخ جواد و خانم رقيه ( مادر بزرگ ما ) - متولد منطقه " توبن " شهر رامسر. ضبط شده در سال 1997 در شهر " اوره بورو " کشور سوءد .

 "من هم ميبايستي هشت تا بچه را نگهدارم  هم لوبيا –سير – پياز در باغ ميزدم – هم چاي ميچيدم – هم چادر شب ميبافتم – هم غذاي کارگر ها را آماده ميکردم و...من زحمت خيلي کشيدم - "

 مجسمه مادر - در شهر کوروزال کشور بلیز

 مادر و پدر - عکس خانه ما در ییلاق جواهرده - رامسر

از لابلاي صحبت هاي مادرم با من در شهر اوره بورو ي کشور سوءد .

شناسنامه مادر

مادر: پدر پدر من نامش بود اسماعيل خان رمضان ( اسمال خان رمضان ) بود –  او مال وگاو و بز و يک دشت و صحرا ملک داشت – شش يا هفت تا پسر داشت و يک دختر –  پدر پدر من يا پدر بزرگم  ( آقبا ) مير فت سر " سره گا "* - حتي اينم شده البته  من خودم نديدم ( انه من )* مادر بزرگم  گفته بود که پدر بزرگت يک شب بين راه وقتي داشت ميرفت سر سره گا  ديد يکي پريد و رفت بر پشتش نشست –  پدر بزرگت  کمر بند خودش را باز کرد و او را با خود بست – بعد که آمد خانه و کمر بند را باز کرد ديد که يک دختربسيار خوشگلي است – دختر را نگهداشت و يک سوزن بر يقه اش زدند – يکسال آن دختر در خانه پدر بزرگ ماند – بعد نفهميدند که  چه کسي به آن دختر  ياد داد که سوزن را از يقه اش باز کند و با يک ( شول * ( فرياد ) از همين " ول خيل "* رفت بالا و فرار کرد بطرف جنگل –  (اقباي من ) پدر بزرگ من خيلي ثروت داشت – مثل پدر بزرگ من در "توبن " کسي آنقدر ثروت نداشت – وقتي پدر بزرگ من فوت کرد از عموي هاي من يکي رمضان بود – و بقيه اوسا  ويلي يا  اوسا محمد علي بود – امير بود - خان بود  و پدر من شيخ جواد - پدر بزرگ يک دختر هم داشت بنام رقيه.

–  پدر من بنام شيخ جواد وقتيکه هنوز پدرش زنده بود آمد اين پايين و براي خودش ملک خريد و باغ گرفت و درخت پرتقال در آن کاشت – او شيخ بود اما لباس ملايي نداشت – من پدرم را نديدم و از دهن مادرم شنيدم – بعد پدرم براي خودش يک خانه ي ( کرسي بلند )* ( دو طبقه ساخت ) و بچه هاي خودش را گرفت و آمد اينجا و چند سال زندگي کرد – خيلي ها افسوس پدر من را ميخوردند چون آنموقع پدرم پرتقالها را ميگرفت و ميرفت بندر انزلي – آنموقع اسمش يه چيز ديگه بود مثل اينکه  باد کوبه ميگفتن – ميرفت آنجا پرتقالها را ميفروخت و طلا ميخريد و ميآورد – آنقدر طلا ميآورد که همين مادرم را طلا باران کرد و با او ازدواج کرد –   اين باغي را که خانه مادري ام در آنجا هست را پدرم خودش خريد و درست کرد – باغ خيلي زياد بود – باغ مسلم ( همسايه توبني ) را هم پدر من گرفته بود که ملک " حاج شکر " بود بعد پدرم مريض شد. – وقتي  خودش هنوز زنده بود  باغ چايي هم داشت بعد مادرم چايي را خشک ميکرد و ميبر د ميفروخت.

 يونس  نام پدر مادرم بود– نميدانم زمين کار بودند  چه بودند يادم نيست – نام مادرم هم رقيه بود – مادر پدرم ( مادر بزرگم ) هم نامش شهر بانو بود – بعد از مرگ پدر بزرگ من يادم هست که دايي داشتم باسم رمضان . جوان بود و تنها زندگي ميکرد تا مرد . 

- ( انه من ) مادر بزرگ من هم تنها بود -مادرم هم که شوهر کرده و در خانه شوهرش بود – کسي را نداشت و آن پسرش هم که مرده بود – مادر مادر من در توبن نزديک خانه حاج قاسم زندگي ميکردند – آنها "توبني "* بودند و اينها هم " ول خيلي "* - از فاميلهاي مادرم يکي حاج مهدي شاهمنصوري بود که  دايي مادر م  بود – بعد" يعقوب يوسف " هم دايي مادرم  بود – مادرم دوتا دايي بيشتر نداشت – مادر م يک خواهر هم بنام  کلثوم داشت  – که مادر صدف و  مادر زن  برادرم حسن  است – يعني مادر مسيح –  مسيح پسر خاله من ميشود .خاله من تنها يک پسر و يک دختر داشت  .

ما کوچک بوديم که پدرمان مريض شد و مرد – فقط اندکي از او بياد من مانده است – وقتيکه مادرم خواهرم صغرا را بدنيا آورد پدرم فوت کرد – ما همه کوچک بوديم -  بلا بر سر ما خيلي آمد – اندکي که ميتوانستيم جاروب کنيم مادرم ما را به کار در خانه هاي ديگران گذاشت – هي اينجا کار کن – آنجا کار کن – اينجا بمان آنجا بمان تا  اينکه بزرگتر شديم – بزرگتر که شديم ميرفتيم چيدن چايي براي ديگران و کوبيدن آنها ( آودنگ بن )*- کار و زندگي خلاصه همانطور مانديم – خواهرم فاطمه نسا در خانه خيلي ماند و کار هاي خانه را ميکرد – صغرا خواهرم زياد در خانه ديگران کار نکرد يک سال يا دوسال شايد – براي اينکه ديگه زندگي مادرم خوب شده بود – خودش هم خيلي زحمت کشيد – خيلي هم زير آودنگ *( کوبيدن چايي) ماند – مادرم خودش توي باغ پرچين * ميکرد – برادر مرحومم که بزرگتر از من بود جوان بود که مرد.

  برادربزرگترم وقتيکه هنوز جوان بود تمام باغ را قلمه ميزد – و تا قلمه ميزد همه قلمه ها ميگرفت –  برادرم همچنين براي چيدن چايي براي ديگران کار ميکرد – بعد مريض شد بردنش رشت – مادرم هميشه ميگفت که مرکبات باغ را ( سلف *- يعني مرکبات سال ديگر را امسال يکجا فروختن ) فروخت  و پولش را داد به عموي من حاج قاسم   تا برادرم را برد رشت و عموي من هم همراهش رفت و باز او را برگرداندند .مادرم ميگويد  برادر مرحوم من گريه ميکرد و از مادرم ميخواست که يه شلوار برايش بخرد و مادرم ميگفت که آن موقع پول نداشت – آن برادر م جوان بود که فوت کرد -  ما با آن برادر خاطرات زيادي داريم با هم ميرفتيم  به  ( جنگل ) يا  اربا دامان* ( خرمالو کوه ) و خرمالو ميکنديم و به خانه ميآورديم و با آن خرمالو دوشاب *( يک نوع شيره درخت خرمالو) ميگرفتيم و ميپختيم – هميشه صبح زود با يک چموش ( گالش ) به پا  راه ميافتاديم و بدليل تاريکي زير پايمان را نميتوانستيم ببينيم و  راه هم ديده نميشد ميرفتيم براي چيدن خرما لو يا جمع کردن هيزم – الآن نيست که هرکدام هفت هشت تا کفش داشته باشيم – بعد خواهرم شوهر کرد – من شوهر کردم و خواهر کوچکم شوهر کرد  – يادم نيست چند ساله بودم که پدرم فوت کرد - يکسال برايش نماز خواندم و در همان سال خواب ديدم که  مردي آمد – سلام عليک کردم و دور از تو - دور از تو شبيه تو بنظرم آمد – نه بلند بود نه کوچک – البته در خواب من سلام کردم - گفت تو مرا نميشناسي ؟ گفتم نه – گفت من پدر ت  هستم ديگه ديوانه -.– همه ما کوچک بوديم – مادرم هميشه ميگفت وقتي به خانه پدرتان آمدم او تنها ده سال زنده بود – بعد از آن  مادرم تنها بود و همه ما را بتنهايي بزرگ کرد – مادرم خيلي زحمت کشيد.

–  ( من :جده يا مادر بزرگ کي فوت کرد ؟) سال 1996 در بهار وقت نشا - زمانيکه ميترا ( همسر مجتبي ) به ايران آمد – مادرم  آخرها  حافظه اش را از دست داده بود و چشمش هم نميديد.

پدرت ميآمد آنجاها و پرتقال ميخريد – پرتقال تمام " منطقه " توبن " را پدرت ميخريد – و دو سه سالي هم پرتقال باغ بالا - باغ پايين و باغ جلوي خانه مادرم را هم خريد.

بعد کم کم مادرم با او آشنا شد و بعد ش هم پدرت با من ازدواج کرد – بعد وقتي که با من ازدواج کرد آمدم " آخوند محله".

عروسي برادرم حسن را هم پدر تو کمک کرد که انجام بشه – در عروسي او " لاخوند باز "* ( طناب باز ) آورد بعد عروسي خاله فاطمه و پسر خاله من مسيح  را هم او کمک کرد که انجام شود – تا اينکه  ديگه مادرم آنقدر پرتقال نداشت – ما هم که دايم زير آودنگ و باغ چاي و...کار ميکرديم – مادرم هميشه دو سه تا صندوق برنج داشت بعلاوه  باغ چاي جلوي خانه را هم داشت – و پول پرتقال را هم که ميگرفت.

عروسي صغرا را مادرم کمک کرد که انجام گيرد و شما ها هم  آنجا بوديد – مادرم  بار و اثاث خريد و بهمراه عروس فرستاد – بار و اثاث آنچناني که نبود – يه سماور بود و چند تا بشقاب برنجي و بعد هم يه "نمط" (نمد ) - اين بود به اصطلاح بار عروس مثل الان که نيست تمام خانه را پر از بار بکنند و به داماد بگويند برو تو و بنشين سر خانه ات  - مادرم خيلي زحمت کشيد و پدر تو هم براي ما خيلي زحمت کشيد –

از اول که من آمدم آخوند محله پدرت يه خانه گلي ( اطاق و ايوان در بالا و در پايين انباري ) که ماله کشي هم نشده بود داشت – عروسي که کردم وضعش اينطور بود . 

يک سال که گذشت مادرم يک جريب و نيم زمين خودش را که در زکي محله داشت ( که الان محمد شفيع زاده صاحب آن است )    داد به ما البته بصورت مالک مستاجري – زن حاج حسين از توبن انواع سير – باقلا – پياز و .. را داد که من در آنجا کاشتم – پدرت آن زمين را بصورت اربابي مستاجري داشت و ميبايستي سالانه پنج کيلو برنج به جده * ( مادر بزرگ) بدهد – البته جده هر موقع پول نداشت ميآمد و ميگرفت و ميبرد – چند سال آنرا داشتيم و من در آن غله – سيب کاري - لوبياو پياز و سير و...را در آن ميزدم – و تا آن موقع که ثمر داد و ما ميخواستيم بريم و پرتقالش را بکنيم که برادرم حسن به پدرتان گفت يا اين باغ را از ما بخر يا بفروش – در آنموقع سه يا چهار هزارتومان  نميدانم چقدر پدرت داد و اربابي آنرا از دست مشهدي حسن برادرم خريد – بعد آن باغ شد مال ما – بعد هم گفتم چرا بيکار باشيم رفتيم باغ چاي اجاره کرديم – در آن موقع من مصطفي برادرت را داشتم – باغ چايي حاجي خان – باغ  مشد حسن رحيميان و  از باغهاي قاسم زاده  بطرف " لپه سر " و نيز  باغ حاج عباس درجاني – همه اينها را  تابستان اجاره ميکرديم و چايي ميچيديم – با سه چهار تا کارگر ميرفتم و چايي اين باغها را ميچيديم – چاشت ميخورديم و بعد از ظهر دوباره ميرفتيم – بعد پدر بزرگ  تو هم هنوز زنده بود و با ما بود – پدر بزرگت تابستانها ميرفت ييلاق جواهر ده –  از يه طرف باغ چايي اجاره ميکرديم – از اينطرف تابستانها " کج ريشتم  "* ( از پنبه نخ گرفتن ) – بعد بيست تا " دوک "* ميدادم و مادرم براي من " لاوند "* ( چادرشب ) ميبافت – و بعد اضافه را مادرم بمن ميداد و خودم طرف داشتم و  ميفروختم -  ابريشم مخريدم  ( يه من يا پنج چارک ) و کم کم " لاوند ووجي "*  ( بافتن چادر شب ) را ياد گرفتم – پاييز که ميشد ابريشم را تا ميزدم و بعد ميدادم به مادرم آنرا رنگ ميکرد – يا خودم يا مادرم – در آن وقت شما  بچه ها را هم داشتم – اوايل که هيچ فرزندي نداشتم ولي اواخر پنج شش تا فرزند هم که داشتم چادر شب ميبافتم – بعد کار باغ چايي را گذاشتيم کنار و رفتيم باغ گرفتيم در بيست متري* -  بيست متري را پدرت يک جريب * يک جريب خريد ولي آن موقع  تنها دکان را داشت – بعد ميوه چي بود و کارگر  داشتيم – پنج تا کارگر  داشتيم – علي – علي ترک و پسرش – حسن – و مام رحيم و... همه توي همان اطاق کوچک بنام ( جيرکه )* ميخوابيدند – ما هم که با لا ميخوابيديم  – تو که علي ترک يادت هست – پنج نفر نزد ما بودند که همه  پرتقال ميکندند و باغباني ميدادند – پدرت پاييز اينها را استخدام ميکرد تا بعد از عيد  وقتيکه پرتقال تمام ميشد اينها ميرفتندبه شهر خودشان – من هم ميبايستي هشت تا بچه را نگهدارم بعدهم  ميبايستي باغ را لوبيا ميزديم با پنج شش تا کارگر – من ميبايستي براي اين کارگرها غذا درست کنم – همينطور لوبيا ميزديم – پياز ميزديم – و وقتي پاييز ميآمد شبها  " لاوند "* ( چادر شب )  ميبافتم  – چونکه آخرها مادرم ديگه نميبافت بمن ميداد تا خودم در خانه ببافم – پاييز هم که اين آخرها ميرفتم " ييلاق " ( جواهر ده ) و چهار پنج من  ( پنج چارک مساوي يک من است ) پشم ميخريدم و بعد يکشب هشت ده تا از دختر هاي همسايه  را خبر ميکردم براي آنها کدو ميپختم – و در اطاقک جلوي خانه  که "گلکار" * شده بود برايشان حصير ميذاشتم و آنها بر آن مينشستند و تا يک يا دو شب پشم  ( لاتن)* ميبافتند – دوشب ميآمدند و پشم را برايم درست ميکردند – پول به آنها نميدادم – اما  برايشان لوبيا يا کدو يا  " نخود روغني " برايشان سرخ ميکردم – ميخورديم و گپ ميزديم و کار ميکرديم – آن را که تمام ميکردم براي "ريشتن " ريسيدن آنوقت خودم مينشستم و آنرا ميريسيدم – بعد زمستان که ميشد اين مادر رضا خدا بيامرز( صغرا  - که باو مشد علي حاجي زن هم ميگفتند- که ماما ي محله هم بود ) سالها پيش  فوت کرده- با من خيلي خوب  بود – هميشه ميرفتيم شب نشيني – پدرت بغل هر گهواره اي ميخوابيد و اگر آن شب پرتقال بار نميزديم ميرفتيم شب نشيني و تا يک شب مينشستيم و يک پاي يک پشم جوراب * را  ميبافتم – يک پاي ديگرش را هم ضبح زود دوباره ميبافتم قيمتش چقدر بود بيست و پنج زر* -  و دست آخر بيست و پنج زر تا پنج تومان – خوب  پدر ت هم که ميوه چي بود و  اين همه کارگر هم بودند-  شب هاي آن موقع مثل الآن که نبود – گاهي کارگر ها پرتقال ها را ميچيدند * ( ميکندند ) و ميآوردند و انباري داشتيم ( زماني که من آمدم اين انبار را درست کرديم  )  – محل انبار را خيلي ها شريک بودند از جمله دختر عموي پدرت و عمه ات  و بعد هم خريدن ارباب ملکي که مال  سيد احمد قزويني بود – پدرت سهم همه آنها را خريد .بعد از اينکه آمدم به خانه پدر تو جلوي خانه را پرچين کردم  – بعد ش هم سيب کاري کردم – ديدم سيب کاري نميشود داخلش را نهال کاشتيم – کارگر ها با ماشين و اسب  پرتقال ميآوردند و ما در انبار زير آن را کاه ( کلش ) ميگذاشتم و آنها را بر آن ميريختند – مشد باقر محمد – کل باقر حسين تقي و شاطري هم يه سال برايمان کار کرد ولي موقع خواب ميرفت خانه خودش-  مشد باقر محمد هم ميرفت خانه خودش ولي تقي پيش ما بود – چون آنموقع خانه نداشت و ازدواج هم نکرده بود – شاطري سرکارگر ما بود ميرفت سر باغ براي کندن پرتقال – " له له  گرفتن" و پرتقالهاي شکسته را جمع کردن و..- شاطري  بعد وقتيکه ازدواج کرد خودش هم ميوه چي شد – مشد باقر محمد " پرتقال جور کن* " ما بود  - وسط پرتقالها مينشست و منهم مينشستم و پرتقال ها را جور ميکرديم تا يک يا دو بعد از نيمه شب -  بعد هم مصفي يا تو و زهره ميبايستي تا دو شب بيدار ميمانديد تا روي جعبه ها  را " انگ "*  بکنيد  - بعد از اينطرف هم که محصل بوديد -  اولها که جلوي خانه ما جاده نبود و بار پرتقال را ميآوردند و جلوي رودخانه ميذاشتند و همه را ميبايستي از روي اسب ميذاشتم روي شانه ام و بيارم تو – تند تند و اگر کارگر بود که يه مقدار را آنها  ميآورد ند و گر نه همه را من خودم يا شما ميآورد يد – روزي ده تا بار اسب هم ميآوردند جلوي خانه و بعد از روي اسب يه " لاقه "* را چربدار و آن لاقه ديگر را من ميبايستي  ميگرفتم  بعد ميبردم تو- اين کارها را در خانه ما بايستي انجام ميداديم و پدرت هم سر باغ يا در مغازه بود .  –  براي  باغ  زحمت خيلي کشيديم – آن موقع يک جريب آن چهار صد تومان بود – بيست جريب باغ را جريبي چهار صد تومان خريديم  - از شيخ الا سلاميها - از احمد شيخ الاسلامي – از پدر هادي آ بزرگ -  از الهيان  – از آرحيم و آ شريف  – از " تنگدره " سيد رضا و رباب خانم – از کساني بنام " جان جان ابجي " که من نميشناسم همه را خريديم -  خلاصه بيست جريب باغ در وسط شهر رامسر خريديم – يه باغ هم نزديک خانه قاسم زاده بغل " مزار دار "* بغل قبرستان داشتيم که از ميرزا بابا خريده بوديم – که آنرا به " شکر تقي " ( گاذرها ) يا پدر همين فرخ فر ها فروخت و آنها الان آنجا خانه درست کرده اند -  الان دو تا از برادرها که دکتر هستند در آنجا خانه درست کرد ه ا ند.

 پايان اين بخش از گفته هاي مادر عزيزم که به اندازه يک دنيا دوستش دارم . بقيه حرفهاي شيرين مادر را بعدا پست خواهم کرد. 

فهرست از آخر به اول:
* مزار دار - درخت بزرگي که در سر مزار يا قبرستان هست - منظور مادر از درخت قبرستاني در زکيد محله يا زکي محله رامسر است 
*لاقه  يعني بار يک طرف اسب و قاطر و ..... و براي پايين کشيدن بار بر اسب  بايد دو نفر در دو طرف اسب همزمان بارها را از اسب بر دارند.
* انگ - رنگ کردن جعبه هاي پرتقال جهت درجه بندي
* جور کردن - پرتقالها را در اندازه هاي متفاوت جدا کردن 
* پنج زر - پنجزاري واحد پول 
* پشم جوراب - جوراب پشمي 
 * لاتن - پشم را ريستن - ريسيدن - بصورت نخ در آوردن 
* گلکار - با گل ديوار يا درون خانه درست کردن 
* لاوند - چادر شب - بافتن چادر شب 
*جيرکه - اطاق کوچک زير شيرواني - 
* جريب - هر جريب هزار متر زمين است 
*بيست متري - منطقه اي در مرکز شهر رامسر 
* لاوند ووجي - بافتن چادر شب 
*

طنزهاي مرتضي عبدالعليان......

1- يکي از دوستان ميگفت سيگار ميکشي ؟
در جوابش گفتم : حاضرم سي گاري بکشم اما سيگار نه .

2- در خبرها آمده بود : " يک باند بزرگ کالاي دروغ در کشور کشف شد " . در خبر ديگري آمده بود : سردسته باند بزرگ کالاي دروغ  که در تهران دستگير شد ه بود با دادن وعده دروغ به مامورين از دست آنها فرار کرد .

3- شهر "نقده "بدليل مشکلات اقتصادي و اقتصاد خراب به شهر " نسيه "  تبديل شده است .

4- تابستانها ما ايراني ها "ابوريحان بيروني "هستيم و زمستانها ابوريحان دروني .

ادامه دارد ......

برگزاری تولد ضیاء نبوی و گرامیداشت چهلم ستار بهشتی در تورنتو

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
يکشنبه  ۲۶ آذر ۱٣۹۱ -  ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲

اخبار روز - گزارش دریافتی: روز پنجشنبه سیزدهم دسامبر ۲۰۱۲ گروهی از هم وطنان ساکن در شهر تورنتو و فعالین حقوق بشر از ملیت های مختلف به دعوت عفو بین الملل تورنتو (حلقه ایران) در آستانه شب یلدا در مراسم "شعرخوانی برای حقوق بشر" شرکت کردند.
در ابتدای این مراسم که به زبان انگلیسی برگزار شد؛ یکی از اعضای عفو بین الملل تورنتو توضیحات کوتاهی را در مورد شب یلدا و همچنین در مورد "ضیاء نبوی" ارائه داد. ترجمه شعری که ضیاء نبوی در اعتراض به حکم سنگینش خطاب به قاضی پرونده اش "پیر عباسی" از داخل زندان سروده بود نیز به زبان انگلیسی خوانده شد.
در این مراسم شعرهایی از شاعران فرانسوی، ایرانی، کانادایی و چند متن ادبی قرائت شد.
"سلمان سیما" عضو گروه دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران که مدتی هم بندی ضیاء نبوی بوده است:«با ذکر خاطره ای از ضیاء به گذشت و فداکاری ضیاء نبوی و روحیه ی بالای وی در زندان اشاره کرد و گفت:«ضیاء از رتبه های ممتاز کنکور کارشناسی ارشد بوده است. او به ممنوع التحصیل شدن دانشجویان اعتراض داشت. دلیل حکم سنگین زندان او هم اساسا همین هست که او همراه با مهدیه گلرو، مجید دری، پیمان عارف، شیوا نظر آهاری و دیگر دوستان دنبال حق تحصیل برای همه دانشجویان بود و دروغ حکومت را که می گفت: ما دانشجوی ستاره دار نداریم، افشاء کرد.»
آقای مرتضی عبداللعلیان_ روزنامه نگار _ با اشاره به پیوند شب یلدا و حافظ، شعری از حافظ را به زبان انگلیسی قرائت نمود.
آنتونلا مگا همسر حمید قاسمی شال شهروند ایرانی_کانادایی محکوم به اعدام که در زندان اوین به سر می برد نیز شعر معروف سعدی "بنی آدم اعضای یکدیگرند" را به دوزبان انگلیسی و فارسی خواند.
در ادامه یک فعال حقوق بشر عراقی هم دلنوشته ای برگرفته از آخرین نوشته های ستار بهشتی خواند که مورد تحسین واقع شد.
همچنین چهار تن از هم دانشگاهیان و دوستان ضیاء که پیش از انتخابات سال ٨٨ با ضیاء نبوی هم بند بودند پیامی به این مراسم فرستاده بودند که ترجمه انگلیسی آن خوانده شد:« چند سالی از نبودنت میگذرد. چند روز؟ دقیقا نمیدانیم، راستش حسابش دیگر از دستمان در رفته است، اینجا، بابل، همینجا که روزهایی بسیار را در کنار هم میگذراندیم، هوا سرد است و بارانی! خش خش برگهای پاییزی زیر پاهایمان ناپدید شده است، و همه چیز می رود که جای خود را به زیبایی ویرانگر زمستان بدهد، و گذرگاه های دانشگاه عجیب قدم هایت را زیر این آسمان پر آشوب کم دارد.
دلمان برای خنده هایت تنگ شده، همان ها که برایمان یادآور گذران هر لحظه و هر شخصیت و هر امکان این دنیا بود. دلمان میخواهد دوباره کنارمان باشی، با هم شعر بخوانیم، بحث کنیم، به یکدیگر فحش بدهیم، سر هم داد بزنیم و سر آخر فارغ از هرآنچه برما گذشت، به روی یکدیگر بخندیم که هر چه هست، بود، و خواهد بود نیز می گذرد. رفیق عزیزمان ضیاء، گر چه شاید نبودنت برایمان قابل تحمل باشد اما هیچ گاه حتی اگر تا ابد بگذرد نخواهیم توانست که درد نبودنت را عادت کنیم.
تولدت مبارک، به امید روزهای پر از خنده، در کنار هم در فردای روشنی که خواهد آمد.
دوستانت: محسن برزگر، علی تقی پور، سعید یعقوبی نژاد، ایمان صدیقی»
سپس کیک تولد ۲۹ سالگی ضیاء نبوی که عکس وی بر روی آن چاپ شده بود توسط خانم "سارا تخشاء" عضو هیئت مدیره کنگره ایرانیان کانادا بریده شد. شرکت کنندگان عکس هایی از دانشجویان زندانی: مهدی خدایی، مجید توکلی، بهاره هدایت، شیوا نظر هاری، حسن اسدی زیدآبادی، آرش صادقی، مجید دری و همچنین عکس هایی از نسرین ستوده، عبدالله مومنی، حشمت الله طبرزدی، ستار بهشتی و ... در دست داشتند.
از نکات قابل ذکر در این مراسم جمع آوری پیام های تبریک به مناسبت تولد ضیاء نبوی بود. برخی از شرکت کنند گان در این مراسم که خود از زندانیان پیشین جمهوری اسلامی بودند و با زندان کارون اهواز بیگانه نبودند پیام های پر احساسی نوشته بودند. بر روی میزی که عکس زندانیان قرار داده شده بود طومارهای اعتراضی برای آزادی ضیاء نبوی، حمید قاسمی شال و نسرین ستوده قرار داشت. همچنین شرح مختصری از وضعیت بیش از سی دانشجوی زندان که بر روی بروشورهایی چاپ شده بود در اختیار شرکت کنندگان قرار گرفت.
شرکت کنندگان در پایان مراسم با در دست داشتن شمع و عکس هایی از ستار بهشتی یاد و خاطره ستار بهشتی را گرامی داشتند.  

Morteza Abdolalian

DURATION

http://thevineproject.com/pen/morteza_abdolalian.php

2:51 (minutes:seconds) / 2.6 Mb

 Listen

Journalist, blogger, poet and human rights advocate Morteza Abdolalian spent much of his academic and professional career abroad following the 1979 Revolution in Iran. He first settled in the Philippines, where he continued his studies. After returning to Iran in the early 1980s, he was arrested at the airport and fingered as a leader of the student movement. Morteza was taken to the notorious Evin Prison in Tehran, where he was subjected to intense interrogations. Although released a couple of weeks later, he was often harassed on the telephone and detained. After being abducted off the street, his armed attacker released him but promised to return. Morteza, no longer feeling safe, doctored his passport and fled Iran.

After a short stay in Japan, Morteza settled in Canada. He writes for several Farsi-language newspapers in Canada. He is a member of the Oakville Writers' Group and a published poet. Most recently, in April 2005, he gave a reading at the Hamilton Poetry Centre as part of PEN Canada's Readers & Writers program. Morteza Abdolalian is currently managingIran Watch Canada (www.moriab.blogspot.com) which monitors Free Expression and human rights in Iran.

CANADA INTERVIEWSRITERS-IN-EXILE

n to interviews with members of PEN Canada's writers-in-exile program.

---

)

در سالگرد فوت پدر - ناگفته هاي پدر از زندگي و روزگار خود - اين مصاحبه در ژاپن و بسال 1986-87 انجام شد

متولد 1297- روز نامشخص 
پدرم با اينکه سواد کافي نداشت  اما حافظه قوي داشت و اشعار و ضرب المثلهاي محلي زيادي را از حفظ بود . او در اواخر عمرش ترانه هاي محلي زيادي را با مهارت خاصي هم  مي ساخت و هم ميخواند . طوريکه در نشستي که بخاطر اشعار بومي در رامسر برگزار شد ه بود و خواننده هاي بومي و از جمله ناصر وحدتي هم حضور داشتند - از  پدر نيز به آن جلسه دعوت بعمل آمد ه بود.
الان جايتان خالي صدايش را گذاشته ام و برايم ميخواند - از درد و رنج روزگار - از زندگي و از شاديها ....پدرم انسان شادي بود و از غم و ماتم گرفتن بيزار - او همواره دوست داشت و خوي اش  اين بود که همه را شاد کند ......يادش همواره گرامي ......
اخيرا کتابي بنام " فرهنگ زبانزدهاي عاميانه " رامسر - سخت سر -به کوشش آقاي حسن رحيميان چاپ شده که در آن از پدر هم گويشي آورده شده است. پدر نه تنها در گويش محلي رامسر بلکه در ساختن شهر رامسر همراه با دوستانش نقش داشته و با تمام تاجران و شخصيت هاي رامسر از نزديک و از طريق خانوادگي را بطه داشته است.
يکبار يادم ميآيد در زمان شاه - دولت شاه پرتقال از لبنان وارد کرده بود و گفته بودند که توليد  پرتقال کم شده -  پدر که کشاورز و محصولش پرتقال بود در روزنامه کيهان آنموقع با عکسي در کنار  يکي از درختان پرتقالش که از شدت با ر خم شده بود - گفته بود " کي گفته پرتقال کمه - اينهم  پرتقال " و با دستش پرتقالها را نشان ميداد . خبرنگار کيهان در رامسر هم دوستش محمد خبازيان بود .
سالها پيش هم عکسي از پدر و مادر که در ييلاق جواهر ده و در خانه ما بودند در روزنامه همشهري چاپ شده بود که در اينجا ميگذارم .

و اينهم ناگفته هاي پدر .........

سخنان پدرم محمد حسين عبدالعليان فرزند علي عبدالعليان متولد " کندسر آخوند محله  "-  رامسر / زماني که  در سالهاي 1986-1987بهمراه مادرم به ژاپن آمده بودند- ضبط شده در منطقه " آکابانه " نزديک توکيو- ژاپن :
اين عکس در سو عد گرفته شده در خانه دوست و برادرم مجتبي .

" بيوگرافي من خيليه - اگر بگم - امير ارسلان هم آنجور بيوگرافي ندارد "

 از لابلاي سخنان پدر با من در مورد خانواده خودش

این عکس زمانیکه پدر و مادر در سال ۱۹۹۷ به سوعد آمدند گرفته شده است

از زماني که به اصطلاح بوجود آمدم ديدم مادر و پدر از هم سوا هستند / اينکه وقتي رفتم سر کار مردم - مادر و پدر سوا بودند ( جدا بودند ) / و من فهميدم که اينها بين شان اختلاف هست / بعدا پدر البته با ما بود و ايستادم و با او زندگي کردم و ميرفتم پيش مادر و اينجا هم بودم / وقتيکه ميرفتم سر کار - هم ميرفتم پيش مادر و هم پيش پدر / هردو را به اصطلاح نظارت ميکردم / مادر مخصوصا وقتيکه من در جاده سازي ني دشت کار ميکردم هفته اي يکبار غذا – لباس و همه اين وسايل را برايم ميآورد /و شبهايي که باصطلاح ميخواستم بيايم - شبانه از ني دشت ميآمدم خانه و ميرفتم حمام و يکشب که رفتم حمام و يکساعت و نيم - دوساعت مانده به صبح حرکت ميکردم و ميرفتم ني دشت –البته  توي جنگل –از کنار  همين رودخانه اي که ني دشت است – بدون ترس – با اين همه حيوان وحشي ميرفتم آنجا / براي اينکه کار کنم و از کارمان عقب نمانم / بعد همينطور ادامه داشت يه مقدار کاري که کردم و اگر اندازه اي پول جمع ميشد – يکماه و خرده اي حقوق من را ندادند و من آمدم در منزل ديدم اوضاع ما قدري ناجور است - رفتم جلوي اداره " فتح اعظم " – جمع شديم کارگرها و اعتصاب کرديم که حقوق ما را بدن – من از طريق دوستاني خود را رساندم به رييس مربوطه ني دشت – حقوق من چهل تومان بود / بوسيله دوستي چهل تومان را گرفتم و آمدم خانه پهلوي مادر ما – پول را که همه دو توماني تازه بودند را پرتاب کردم پيش مادر و گفتم اين پول - ما را خسته کرده – کشته – اين همه کار کرديم - زحمت زياد ميکشيدم و خلاصه پول را دادم  به مادر و ادامه به کار دادم تا اينکه فهميدم  بايد يه صنعتي ياد بگيرم و بدون صنعت نميشه زندگي کرد / به آدم زن هم نميدادند طوري بود که بايستي صنعت داشت که به آدم زن بدن /  رفتم پيش يکي از فاميلين نزديک ما آقاي حسين نوروزي نوکري کردم( امروز مورخه چهار مارس دوهزارودوازده وقتي که با مادرم در ايران – رامسر صحبت ميکردم گفت آقاي نوروزي هم ديروز فوت کرده – مادرم ميگفت که او از پدرت بزرگتر بوده ) / هم براي او خياطي کردم و هم کار / روز ميرفتم براي مردم کار ميکردم و پول را ميآوردم ميدادم به آقاي نوروزي و شب هم براي او خياطي ميکردم/

بعد يه مقدار براي مردم کار کردم و بعد هم گفتم برم سلماني ياد بگيرم / رفتم پيش اوسا علي سلماني – دوسال براي اوسا علي کار کردم و تمام کارهاي متفرقه او را از جمله کار در باغ و بولاغ   را رسيدگي ميکردم – دوسال براي نوروزي و دو سال براي اوسا علي – و اگر کار ي نبود که انجام بدم ميبايستي ميرفتم و سلماني گري ميکردم / روزها ريش ميتراشيدم و اگر کاري نبود ميرفتم و برايش باغ و بولاغ را آباد ميکردم / حتي شب در جنگل من به تر س جنگل بان که مرا نبيند چهار ستون بلند را با استراحت گاهگاهي براي او به خانه اش آوردم / من اينجور کار هم براي اوسا علي کردم / بعد اوسا علي آن سال رفت به ييلاق و باغ را تحويل من و مادرم داد / که به شراکت چايي باغ را من و مادرم بچينيم – يکي دوتا باغ چايي را هم اجاره کردم که من و مادرم بچينيم – پاييز مادرم مريض ميشود و با ناراحتي خيلي زيادي ميميرد /  ميميرد و اوسا علي ميفهمد که مادرم مرده – بالاخره

هم ميروم پيش ورثه " حاج آقا جان " براي نوکري – و رفتم و شروع کردم به کار کردن در باغهاي چايي او براي دو سه سال – بعد متوجه شدم که او  به من حقوقي نميدهد که کفاف کند  / بعد آمدم پيش پدرم که حالا ديگر از چشمش نابينا شده و نميتوانست کار بکند / خوب مادرم  کار ميکرد - البته قبل از اينکه مادرم فوت بکند  رفتم پيش بني هاشمي که براي او کار کنم –   او باغ چايي و کارگرها را بدست من ميسپارد و من سر عمله آنها ميشوم / يه مقدار آنجا ماندم و کار کردم بعد او ميبيند که من آد خوبي هستم يه مقدار سرمايه بمن ميدهد که برم کاسبي کنم / او بمن ميگويد تو کاسب هستي  برو کاسبي بکن – هر کاري که دلت ميخواهد بکن – ميل داري سلماني بلدي برو دکان سلماني باز کن و اگر هم دوست نداري کاسبي بکن-  دويست تومان بمن ميدهد که برم براي خودم کاسبي بکنم / و بمن گفت اگر هم پول کم آوردي برو پيش" ضيا" و به او بگو که بتو پول بدهد / من رفتم و يه مقدار مرکبات خريدم و تازه مرکبات رنگ کرده بود و اول پاييز هم بود – از اين جعبه هاي "سيکاري " خريدم و بار زدم و آوردم تهران- سرچشمه تهران  /   بمن گفتند که تهران "حاج ميرزا علي شفيعي" بار فروشي دارد – اگر ميخواهي ببري ببر آنجا – بردم آنجا و گفت شب را هم برو مسافر خانه بخواب – گفتم نه من با مسافرخانه آشنا نيستم – بالش بيار و من در همين بار فروشي ميخوابم / همين جا ميخوابم و به مسافرخانه نميرم – او بند و بساط را آورد و من در همانجا در هجره اش خوابيدم /  و فردا صبح بار را که فروخت دو هزارتومان بمن داد – بمن گفت عبدالعليان بار تو را فروختم و بيا اينهم دو هزارتومان / قرار بود من با اين پول اثاث سلماني بگيرم و برم دکان بزنم / فکر کردم که اين خيلي برايم فايده آورده  سلماني چيه – و دنبال همين کار را گرفتم و چون مرحوم علوي بمن گفته بود که سلماني گري حرام است و اين کار را بذار کنار  و سلماني گري خوب نيست و برو کاسبي آزاد بکن – من حرفش را گوش کردم و ديدم خوب آمده براي من – وقتي برگشتم بني هاشمي بمن گفت چرا اثاث  نياوردي – گفتم بابا براي من فايده کرده – چقدر ريش بتراشم که اينقدر برايم سود بدهد – من همين کار را ادامه ميدهم و او گفت پس هر چقدر پول ميخواهي بمن بگو  - گفتم پس تو ضمانت بکن تا من بتونم مرکبات ( بار) مرحوم سجادي را بخرم – باهم رفتيم منزل سجادي و بار را برايم خريد هزارو چهارصد تومان – آنروز من چهارصد تومان را دادم و بقيه را او ضمانت ( قبول ) کرد و بار را چيديم – آن سال ماشاله آنقدر کاسبي برايم خوب آمد که حساب نبود –
اينهم شناسنامه پدر :

سوا ل : بابا شما از اول بيشتر در رابطه با پدر و مادرت بگو ؟– بله  همين را هم ميگم – بعد اين کار را که کردم و ديدم گرفته – بعد فکر کردم که خوب ميتونم پدرم را بياورم و معالجه کنم – رفقايي که در تهران داشتم – آقاي پرفسور کاکوان –البته آنموقع دکتر بود و درس دکتري ميخواند – با او کسب تکليف کردم و او گفت آها بيار – او گفت ببرش حمام و  شب فانوس را بگير خودت بيفت جلو و او دنبالت و اگر دنبالت بيايد مسله اينست که جلوي چشمش را پرده اي گرفته – و اگر اينطور باشه بيارش تهران من او را ببرم عمل کنم -  بعد ديدم که وضع او همانست که دکتر گفته – او را به تهران بردم و بوسيله پرفسور کاکوان در بيمارستان خواباندم – يک چشمش را عمل کردند و بعد پدرم بمن گفت پسر تو چرا اينجا معطلي – منهم مثل پسر او چه فرقي ميکنه -  بعد خود دکتر هم گفت من هر روز که از دانشگاه بيام بيرون به او سر ميزنم و افراد زيادي را هم ميشناسم – تو برو کاسبي ات را بکن و خودت را بيکار نکن – منهم حرفش را گوش کردم – دکتر کاکوان خيلي بمن راهنمايي کرد / آمدم رامسر و بعد از يکماه ديگر بمن تلفن کرد که آقا پدر آمده چهار راه مختاري پيش من ايستاده – منتظر تو هست بيا بهت بگم – من هم آمدم تهران با يه قدري بار – بعد ديدم بله پدر در خانه است و دکتر گفت خبر داري – آمدم دم در دانشگاه ديدم پدر نشسته و نميشناسه که من کاکوان هستم – چون آنموقع که آمديد پيش من چشمش بينايي نداشت که مرا ببيند ولي الآن که چشمش بينايي دارد مرا نميشناسد و بمن گفت آقا و من گفتم بله – بعد گفت شما مرا ببر چهار راه مختاري – گفتم تو چه کسي را در چهار راه مختاري داري ؟ گفت دکتر کاکوان – گفتم تو اينجا در دانشگاه چه کار ميکردي ؟ گفت پسرم مرا آورده اينجا چشمهايم را عمل کرده و خوابانده و من خسته شدم و با خود گفتم که برم يه کم استراحت کنم بعد بيام چشم ديگر مرا هم عمل کند – و دکتر گفت پسرت چقدر پول داره ترا آورده و يه چشمت را عمل کرده –همينجا بمان چشم ديگرت را هم عمل کن بعد برو – دکتر قدري نصيحتش کرد بعد ديد که محال ممکنه – اصرار ميکرد که مرا ببر چهار راه مختاري – بعد به دکتر ( او را هنوز نميشناخت ) گفت به پسرم ميگويم که برايت دو صندوق پرتقال بياورد – گيلکي ميگفت منو ببر چهارراه مختاري – دکتر گفت باشه حالا که اينجوريه تو را ميبرم – بعد او را ميگيرد و ماشين مينشيند و ميآورد به چهارراه مختاري – نمي دانم جلوي منزل باغبان باشي بود که او را جلوي در مينشاند و ميگويد بروم سوال کنم که خانه دکتر کاکوان کجاست همينطور او را آورد به خانه خودش – بعد باغبان باشي يک خروسي داشت و چون چند روزي هم در آنجا مانده بود صداي خروس را که شنيد گفت همينجاست اين خرو س که ميخواند مال باغبان باشي است - بعد دکتر از قصد ميگويد من نميدانم بذار برم تو ببينم اين خانه مال باغبان باشي است يا نه – مرحوم عمه من آشپز دکتر کاکوان بود – دکتر ميرود تو و داستان را براي او شرح ميدهد و ميگويد امروز من از خنده روده بر شدم – اين برادر تو صداي خروس را چطور شنيد که اينجا منزل باغبانبا شي است- و به عمه من ميگويد برود دم  در است او را بياورد تو – او را ميآورد و ميبيند که دکتر کاکوان در داخل خانه است و ميفهمد و ميگويد آقا تو مرا به اينجا آوردي؟ و دکتر ميگويد بله من ترا آوردم – ولي  نميخواستم تو را بياورم براي اينکه ميخواستم تو را عمل کنم حالا که آمدي چهار پنج روز اينجا بمان و استراحت بکن بعد تو را ببرم و چشم ديگر تو را عمل کنم – بعد اورا ميبرد و چشم ديگرش را عمل ميکند و بعد من که آمدم او را بردم حمام و آن ساعتي که سلماني ريشش را تراشيد يه خالي در صورتش بود و بمحض اينکه تيغ به خال ميخورد خون از آن به بيرون ميزند و در حمام هر کاري ميکنم که خون اورا بند بيآورم  نتوانستم – خيلي سعي کردم بعد پنبه و تشکيلات زدم و بعد او را آوردم - بعد جنسها را در ماشين ريختم و پدر را هم در ماشين نشاندم و  آوردم رامسر و او را از ماشين پياده کردم و تا رفتم جنسها را بياورم  پدر بطرف " نارنج بن " ميدويد براي اينکه راه را نميدانست – چند سال بود که نميديد و بازار را هم نديده بود ميرفت بطرف نارنج بن – بعد عده اي از رفقا به او ميگويند که با با خانه شما از اينطرف است – از روي پل برو و راه ميافتد از روي پل ميرود –  اين زمان اول جواني ام بود – ( من : در آن زمان او چند ساله بود ؟)  در آن زمان پدر من شصت و خرده اي يا هفتاد سال داشت – پدر من هشتاد يا هشتادو پنج سال عمر کرد – بعد از روي پل سعي ميکند که برود خانه – ديدم که نميداند چون جاده ني دشت هم تازه باز شده بود – بعد او را ميبينند که از بغل خانه عمو اوسا علي سلماني از خيابان تازه ساز ني دشت داشت ميرفت بالا که باز به او ميگويند عمو کجا ميري و او را برميگردانندو بعد ميگويد که من الان آمدم و راه را گم کردم - که او را ميبرند به خانه – مدتي ماند و با من زندگي کرد - خيلي ماند -  بعد ازدواج کردم و با همشيره ( من : خواهر پدر من نامش گرجي بود و معروف بود به مشدي گرجي )  و من  و اينها  همينطور قاطي – در همان خانه – دامادم را آوردم همان خانه و کارم گرفت – و خوب کاسبي کردم – شوهر خواهر ما هم قعليگر ( مسگر ) بود.

( من : شوهر اول عمه کي بود ؟ ) آن که مرحوم حسن بود ( رضا قلي حسن – حسن رضا قلي ) ولي اين يکي ابراهيم بود – او مسگر بود – لات محله يه رضا قلي بود که دايي سليمان نژادها بود که معروف بود به "کوچور " رضا قلي – از فاميلهاي آنها يکي داماد حسن درجاني است که الآن هم هست -  يکي دو تا هم در چابک زندگي ميکنند – بله هستند – بله کار ما خوب ادامه پيدا ميکند و خوب هم کار ميکنم.

بعد نزديک به يکماه يا دوماه  پدر را آوردم به مشهد و گفتم با با – از بچه ها مصطفي و زهره را داشتيم و شما ها  هنوز وجود نداشتيد – همه را ميآورم مشهد هم مادر زنم و هم خانمم و هم پدرم و يکماه ماه رمضان اينها را در مشهد نگه ميدارم و بعد بابا را ميبرم" صحن" و به او ميگويم : بابا من نه برايت نماز ميدم و نه روزه ميدم برات  و هيچي - الآن هر کاري که ميخواي بکني همينجا بکن- نماز و.فلان..خودتو بخوان – صبح او را بردم و شب برگرداندم  -  ماه رمضان بود  – يکماه آنجا مانديم - بعد او را آوردم خانه و پس از مدتي  او را بردم قم و بعد وقتي که آمديم رامسر ديگه دوامي نکرد و از بيماري اسهال فوت کرد –  مادرم هم از اسهال فوت کرد.  پدرم  وقتي ميخواست فوت بکنه من لبش را ميشستم براي اينکه دهانش خشک ميشد و تب زيادي داشت – تب خيلي بالا – من هي لبش را با آب و پارچه ميشستم و ديگه وقتي نداشت که من به او گفتم بابا من برم بازار اثاث بخرم که غذا درست کنند که در همان زمان دستم را گرفت و فشار داد و گفت پسر دو دقيقه پيش من بمان – بعد گفتم چشم و انگار که بخواب رفته باشد و تمام کرد – در رامسر – فورا باصطلاح جان داد – بعد کارهايش را انجام داديم و تمام شد و بعد زندگي ما همين جور پيش رفت و مغازه اي خريدم  و بچه هاي ما هم البته به جايي رسيدند و باور کن بعنوان کاسب در رامسر نمونه بودم.

در همه جا شرکت داشتم - در بيشتر عروسي ها  شرکت داشتم – هم کمک ميکردم و هم مال ميدادم – خدا  هم بما نان و روزي داد – در هر جايي که من زمين خريدم کنارش خيابان خورد – در "زکيد" محله – در "توبن "و در " لمتر " که حدود بيست و هفت هشت جريب زمين تهيه کردم در آن روزگار – آنقدر نعمت که تو حتما بخاطر داري  که  لوبيا و پياز .و سير و خربزه و هندوانه و.... داشتيم – آنقدر خدا روزي بمن ميداد – من تابستان گيلان بودم و خانمم ييلاق – حتي يادم هست که تو اسهال گرفتي مادرت ترا جلوي اسب نشاند و آورد "گيلان " بعد آمد سر باغ دنبالم که بيا مرتضي مريض شده و اسهال گرفته -  ما بالاخره ترا برديم دکتر و دو روز معالجه کرديم و بعد شما را باز فرستاديم ييلاق.

يک بچه من هم در خانه حسن عزيزي ( من : دايي ما )  مريض شد و مرد – اسمش مجتبي بود و اين مجتبي الآن نامدار او هست –

(من : در رابطه با مادرت بگو که کجا زندگي ميکرد ؟) اين خانه اي را که حسين زاده الان دارد اينجا يک عدد مرغداني املاک بود – و من سرايدار املاک بودم – بيوگرافي من خيليه – اگر بگم امير ارسلان هم آنجور داستان ندارد – من يه مدت شدم سرايدار املاک – يعني انبار دار املاک – تمام پيله هاي املاک جمع ميشد در اداره پيله املاک و من آنجا انبار دار بودم – پيش آمد "متفقين" آمدند – اوضاع بهم خورد – گوش ميدي آقا ؟ بهم ميخوره و جنگ و اينها و – رضا شاه فرار ميکنه و روسها ميآيند رامسر و اداره پيله را اشغال ميکنند – با يه مقدار اسب سوار - 

با اسب هاي سوار ميآيند به آنجا – ميآيند به آنجا و من در را برويشان باز ميکنم و البته آنجا سه تا در داشت – در ورودي – در خروجي و در انبار – و در شب سه تا مسلسل در آنجا ميخوابانند – بهر حال ما متفقين را در شب پذيرايي ميکنيم – و حالا از ريزه کاريها صحبت نميکنم – بعد صبح که پذيرايي ما را ميبينند  - حالا مردم رامسر در اين زمان همه فرار ميکنند به کوهپايه ها – وقتي که اينها آمدند در و پيکر و بستند و بساط خود را گرفتند و فرار کردند – من با اينها ماندم و  شب مادرم هم ماند و براي اينها فانوس و هندوانه  و تشکيلات تهيه کرديم و تا صبح ماندند و و قتيکه ميرفتند باصطلاح به من سيگار تعارف کردند – نصف جعبه مقوا سيگار تعارف کردند و رفتند – بعد که ما ديديم اوضاع ناجور است عده اي سعي کردند بما بقبولانند که پيله دولتي را با خود ببرند – البته رجال هاي آنجا  وما نداديم و رفتيم دستور گرفتيم از بالا و تمام پيله را با ماشين برديم "کارخانه چالوس " – شب پيله ها را برديم چالوس تحويل داديم و رسيد گرفتيم و آمديم – و رفتيم گفتيم که آقا بهيچ وجه بما حقوق ندادند – چي ما بايد بخوريم و بعد رييس املاک آن روز بمن گفت که ما درآمدي هم نداريم ولي همان خانه اي را که تو در آن زندگي ميکني آن مال تو باشه – آن تشکيلات با فلان مال تو باشه – من هم قانع شدم و همانجا ماندم باندازه يک جريب زمين بود – الآن تقريبا بنظر من چهل و پنج سال ميشود ( سال هشتادو شش – هفت اين نوار پر شد ) ما در آنجا زياد نمانديم – شش هفت سالي در آنجا مانديم – شش هفت سال مانديم بعد ديديم اوضاع ما خوبه سعي کرديم آنجا را درست کنيم – آنموقع حسن شاطري و چند نفر ديگر پيش من کار  و زندگي ميکردند  – و  من هم مرکبات چي هستم – در حال ساختن خانه بوديم و نجار " مرحوم حاج رمضان  نجار " بود – محمد عبدالعليان و پسر عمه من تقي خيلي ها براي من کار کردند و پيش من زندگي کردند – ( مادر " کل باقر حسين تقي" عمه من بود و در تهران براي دکتر کاکوان  آشپزي ميکرد ) کاري که کرديم گفتيم نجار بياريم اين خانه کوچکه و بزرگترش کنيم و يه انبار هم بغلش درست کنيم و در حال درست کردن بوديم و مرحوم حاج رمضان هم نجار بود – عده اي آمدند و سد راه ما شدند – گفتند تو اينو بفروش به حسين زاده و او تازه از " مندي " آمده و مرکبات چي هست اينو بفروش و تو برو در منزل پدري خودت خانه و منزل درست کن – رفتند خواهر من را ديدند و مرا راضي کردند که من اين را بفروشم – حالا نجار هم داشت کار ميکرد – و من آنجا را به هزاروسيصد تومان پول آن روز فروختم به حسين زاده – و عين همان وسايل را برداشتم و بردم " کندسر " –بردم آنجا و خانه ساختم – بغل همان خانه  پدر من يک طبقه بالا و يک طبقه پايين ( جار و جير = يعني بالا و پايين ) ساختم و زندگي را که مرتب کردم رفتم که ازدواج کنم – در ازدواج خيلي ها بمن اصرار ميکردند که ما بايد به تو زن بديم- و من حالا وضعم خوبه و مردم هم احتياج دارند و بهييچ چيزي هم معتاد نيستم -  نه به سيگار نه به دود نه به ترياک نه مشروب به هيچ چيز – همه جا هم شرکت دارم -  بهر حال بني هاشمي سعي کرد و گفت بيا من خواهر زاده خود را به تو بدم – گفتم بجان تو من زن نميبرم.

يکبار داشتيم ميرفتيم توبن و در آن سال من مرکبات زياد خريده بودم و ترقي هم کرده بودم – خدا بيامرز حاجي  باقر پروانه حالا فوت کرده  بمن ميگفت چرا ازدواج نميکني ؟ گفتم والا من شريک دارم – پول نصف مال منه و نصف ديگر مال شريکه – و بني هاشمي هم شريک من بود – گفت من به تو پول ميدم – گفتم پول ميدي پس نميگيري ؟ گفت شايد هم نگيرم – ميخواست اينو بگه که من با خواهرش ازدواج کنم که الآن زن شفيع زاده است – گفتم نه زن نميبرم تا اوضاع من خوب نشه ازدواج نميکنم – تا خودم مستقل نشم زن نميگيرم – بهر حال همينجور کار ميکنم تا ما را ( من و عيسي پروانه را ) ميبرند پيش "جواد بهرهمند " و  او ما را توي انبار نگهميدارد  که  حاج پروانه براي من زن بگيرد و حالا بزرگتر من شده حاجي باقر پروانه – او هدف داشت - من به بهره مند گفتم که عجالتا ازدواج نميکنم – ديدم که اوضاع اينها ( من : مادرم را ميگويد ) ناجوره و يک خانه گلي دارند در توبن – سه تا دخترند و يک برادر – من آنطرف رفت و آمد ميکردم بعد بهره مند بمن گفت پس اينجا ازدواج کن  و  سرپرست شان باش و خوبه اينجا بمان – يه مقدار رفت و آمد هم ميکردم آنجا – خوب گفتم سر دختر مردم حرف بذارم فايده اي نداره – پس با همين ازدواج ميکنم – دختر خوبيه – ما مطيع مردم نشيم يکي باشه که مطيع ما باشه – خلاصه آمدم پيش حاجي پروانه و به او گفتم که ترتيب ازدواج مرا بدهد – گفت کجا ؟ گفتم در فلان جا – توبن – گفت تو يکهفته بمن مهلت بده – نگو بازهم هدف داره و گفت بذار من فکرشو بکنم – گفتم از فکر گذشته – حالا مادر اين ( مادر بزرگ من – جده   ) دايم ( گر گر ) آدم ميفرستد نزد من که تو حتما بايد ازدواج بکني وگرنه من خودم را ميکشم – بهر حال وقتي ديدم حاجي پروانه حرف ما را گوش نميدهد - حبيب پروانه و شيخ علي شفيع زاده را ميفرستم براي ازدواج – که براي من " بيعانه " بذارن – يه مقدار طلا ميبرند و مرحوم " الهيان " را ميبريم تا ما را عقد کند – و زن ميگيرم و کارم را ادامه ميدهم – و ميوه چي گري را ادامه ميدم   و کارمان هم ميگيره و بعد در بازار هم دکان داشتم و وضع من هم خوب بود -  رابطه ما هم با مردم خوب بود  و جنسي را هم که از تهران ميآورم طوري ميبرند که نصف پول هم بدست من نميرسد – همه با ما رابطه دارند و نسيه ميبرند – ديدم دکان براي من خيلي ضرر ميده – بيرون کاسبي ميکنم اما دکان نسيه ميبرند –  چه کساني ميبرند رجال درجه يک رامسر و خوش هم نداريم بگيم آقا پول ما را بده – يه مدت دکان را ميبندم – چون ضرر ميداد و افتادم توي کاسبي – کارم ادامه پيدا ميکنه و بچه ها محصل ميشن و بعد مغازه را ميفروشم و اين موقعي هست که بايستي من شهريه مصطفي را در بابلسر که چهار هزارو چهارصد تومان بود  ميدادم – و پاييز مصطفي ميبايستي ميرفت براي تحصيل – ديدم سه هزار تومان دارم و هزارو صد تومان کم دارم – گفتم چکار کنم رفتم بانک و گفتم هزار تومان احتياج دارم – گفتند اول برجه (اول ماه است )  شما يه کم صبر کن – گفتم من الان لازم دارم چند روز ديگه که من خودم ايجاد ميکنم – بعد آمدم سر فلکه حسين درجاني بمن ميگويد که مغازه را ميفروشي گفتم بله – اجالتا چشمم را ميفروشم بخاطر بچه ها م که بره تحصيل بکنه -  مغازه را ميفروشم به پنجاه هزارتومان - آنهم نسيه – بيست هزارتومان ميگيرم و سي هزارتومان نسيه – خلاصه کار ما را همينجور ادامه ميديم و تا اينجا زندگي ما را اينجوري پيش برديم –

( سوال –  شما در رابطه با مادرت اينکه کجا زندگي ميکرد چيزي نگفتي ؟) – مادر در همان خانه زندگي کرد – ( من : يک معصومه اي بود .....) در همان " جيرکه " ( اطاق زير شيرواني ) – ده پانزده سال – بغل خانه الهيان  بله – برادر معصومه سرپرست او بود - وقتي برادر فوت کرد – خانه را ميفروشه به خواهر کوچک خودش که باصطلا ح  مادر معصومه باشه – البته سهم خودشو - دوتا برادر بودند و دو تا خواهر – يه برادر که مرد و سرو پوستش پيدا نبود و برادر ديگه هم – مرحوم کاظم خانه را فروخت به داماد خودش که مسگر بود – پدر عباس – پدر معصومه – بعد ميگه که اين اتاق مال خواهرم است و تا زنده است اينجا باشه – بعد از اينکه او فوت کرد ديگه به اين ندادند – ورثه ها فروختند – مال دوتا خواهر بود ديگه – خواهر مادر من  زن حسن ذبيحي بود ( مادر حسين ذبيحي خاله من است) – زن حسن شازده  دختر خاله من است  – زن عباس نواييان هم دختر خاله من است  – يکي ديگه هم هست بنام زهرا که دختر خاله من است که در رشت زندگي ميکند  – آن خانه را بين ورثه خودشان ميفروشن – البته پول هم داشتند – بمن و خواهر من يک سوزن نخ از طرف مادر من نرسيد – خاله من مادر معصومه بود  – (سوال - پدر معصومه کي بود ؟ )  يک محمد نامي بود – صادق حسين علي ابراهيم – پدر حجت که تو ميشناسي عموي اينها بود – دو تا پسر داشت يکي حسين و ديگري عباس هر دوتا فوت کردند – ( مادرم ميگويد : صادق حسين محمد – پدر معصومه بود) – اما شازده حسين رابطه اي با ما نداره فقط دوستيم و حسن شازده که با دختر خاله ما ازدواج کرده –

عرض به حضورت اين خانه اي که من الآن در آن هستم  هم  از دختر عمو خريدم و هم از خواهرم  – هم از صفر ابراهيميان و هم از مالکش بنام آقاي سيد احمد شيخ الاسلامي خريدم – در اينجايي که الآن زندگي ميکنيم از چهار نفر خريدم -  مالي که در خانواده خود دارم يک سانت به مردم و يا کسي بدهکار نيستم – نه از زمين نه از ورثه گي – هيچکس – هيچکدام – همه را خريدم –

( من - سوال :آيا ميتوني در رابطه با پدرت و فاميلها صحبت بکني؟ )

پدر : اولا ورثه ما چهار تا عمه داشتند و هر يکي دوتا اولاد داشتند – يه پسر يه دختر – الان همين تقي ( فرزند کبل باقر حسين )  يه خواهر بودند يه برادر – حسين نوروزي ( خياط) يه خواهر يه برادر بودند- همه اين بستگان من دو تا اولاد داشتند – پدر من هم دوتا اولاد داشت – البته خيلي داشت ولي بقيه فوت کردند – دو تا بيشتر نماند برايشان - هم خواهر دو تا فرزند داشت و هم برادر – عموي من دو تا دختر داشت که يکي فوت کرد و يکي که الان در تهران است ( که دختر عموي ما باشه ) – همه ورثه ما اينجوريه – عموي من يکي مرحوم هادي ( آهنگر ) بود که پدر دختر عموي من بود ( مادرش زهرا که با  قد بلندش معروف است )   و يکي هم که پدر من بود  - پدر من چهار تا خواهر داشت – خواهر ها يکي هاجر بود و ديگري خيرونسا بود و يکي فاطمه و يکي هم خديجه – بستگان ما در سادات محله خيلي هستند – خواهر ها يکي مادر حسين نوروزي بود – يکي مادر تقي حلاجيان ( پسر کبل باقر حسين يا کل باقر حسين ) – يکي فاطمه که در تنکابن هست که ورثه ما در آنجا هم خيليه – و ديگري هم خديجه در سادات محله – ( من : پدر پدر شما کي بود ؟) يه مشهدي ابراهيم نامي بود که در همين مکان منزل ما خانه داشتند – مردمان خير و صنعتکار ( صنعتگر ) بودند – با همه رجالهاي رامسر دادو ستد داشتند چه از نعل اسب چه از داس و چه از کفش و تبر و ....و همه اين وسايل را به صورت نسيه براي مشتريان درست ميکردند و در بهار ميرفتند دنبال حسابرسي – پدر من و عموي من دو تا برادر بودند که دکان آهنگري داشتند -  هر دو آهنگر بودند – صنعتکارهاي خوبي بودند – بعد پدر من که نابينا شد براي هفت هشت سال قدري فقارت کشيد – ولي در مورد کار من-  اگر برايت بگويم گمان نميکنم امير ارسلان هم اينجوري بود – مادر من در دوره املاک  وقتيکه اولين آسفالت رامسر را انجام ميدادند روي شانه هايش سنگ ميآورد  از کنار دريا  و من هم سنگ شکني ميکردم – ( من : پدر مادر شما کي بود ) آن طالب قلي بود – که همين " کندسر " نزديک خا نه ما زندگي ميکردند – همين خانه اي را که شازده حسن و ورثه فروختند زندگي ميکردند ( نزديک خانه عبدالرزاق الهيان ) – طالب قلي تاجر بود – در زمان ازدواج مادر من مثل اينکه خيلي بي ميل بودند با ازدواج با پدر من – آنها وضعشان خوب بود اما پدرم نه  – بعد گفتند که تو بايد اينقدر طلا بياري – پدر من هم ميرود پيش ( چوکوش کل قاسم- همين چوکوشيان – چاووشيان   ) که شوهر خواهر او بود و و ضعش هم خوب بود – چوکوشيانها ( کل اکبر چوکوشيان – حسين چوکوشيان – حاج محمد چوکوشيان و حاج قاسم چوکوشيان همه پسر عمه هاي ما هستند – فاميل نزديک ما هستند – ميره پيش او و ميگويد که اينقدر طلا ميخواهند و او هم تاجر بود و وضعش خوب بود يه مقدار طلا ميگيرند و ميروند به خواستگاري مادر من – بعد زباني حاضر ميشوند – ولي از اولش هم بي ميلي بود – بله پدر من به مادر من خيلي شکنجه داد – من که نميتوانم فراموش کنم – براي پدرم خدمت خيلي کردم ولي براي مادرم نه – براي مادرم عقل نداشتم و دستم به جايي بند نبود- مادر من براي من زحمت خيلي کشيد – صبح نهار گرم ميکرد و من کارگر بودم ميگفت بيا صبحانه را اينجا بخور و برو – خوب بقيه را بعدا صحبت ميکنيم ديگه – بله انشاع الله –

پايان اين بخش